Jedną z najważniejszych ceremonii humanistycznych jest pożegnanie osoby zmarłej. Ta ceremonia stawia na pierwszym miejscu piękno indywidualnego życia zmarłej osoby, stara się ją przedstawić osobom bliskim i ich przyjaciołom tak, aby zmarły żył nadal w pamięci wszystkich.

Człowiek jest najbardziej złożonym bytem jaki znamy we wszechświecie. Gwiazdy, choć wielkie i dominujące w kosmosie jeśli chodzi o zawartość widzialnej materii (jest jeszcze najpewniej tzw. ciemna materia) przy strukturze żywych organizmów są jedynie prostymi bryłami gazu podlegającymi ogólnym prawom grawitacji i zachodzenia reakcji jądrowych.

Każdy żywy organizm na Ziemi jest de facto dzieckiem umarłej gwiazdy. Musiała być jakaś supernowa, która rozsiała cięższe pierwiastki w obłoku materii, z którego uformował się Układ Słoneczny. Bez tych cięższych pierwiastków nie mogłaby się odbywać na naszej planecie ewolucja naturalna, w wyniku której powstaliśmy, podobnie jak drzewa, koty, bakterie i wszystko co żywe. Ewolucja życia jest też pozornym odwróceniem zasady entropii. Na Ziemi to co żywe nie podlega tylko rozpadowi, ale rozwija się, rośnie, wydaje na świat nowe pokolenia. Z tego cyklu pokoleń wyłaniają się stopniowo nowe gatunki, bywa, że bardziej złożone od poprzedników. Zasada entropii tak naprawdę obowiązuje, lecz my na Ziemi jesteśmy po prostu „podgrzewani” promieniowaniem Słońca wyrzucającego w każdej chwili w przestrzeń niewiarygodne wręcz ilości energii. Maleńką część tej energii przejmuje Ziemia i to wystarcza życiu rozkwitającemu na niej, którego my jesteśmy cząstką.

Od wieków ludzie, widzący cykl życia i śmierci, starali się obudować go znaczeniami i rytuałami. Wiele z nich było dość ponurych. W starożytnych Chinach czy w starożytnym Egipcie władca nie mógł odejść do zaświatów sam. Dlatego zabijano wraz z nim jego niewolników, jego służbę, jego żony i nawet budowniczych grobowca. Lęk władców przed śmiercią powodował, że gospodarka ich krajów skupiała się na budowaniu grobowców, czego dobrym przykładem są piramidy, ale też na przykład Taj Mahal w Indiach, skądinąd wspaniałe arcydzieło architektury.

My, humaniści uważamy, że człowiek jest jednym z najważniejszych punktów odniesienia we wszystkim do czego dążymy i co robimy. Jednakże akceptujemy fakt naszej własnej śmiertelności. Nie dodajemy do tego faktu zmyślonych opowieści, nakazujących nieraz żywym żyć śmiercią. Choćby wedle słynnej barokowej zasady „memento mori”. Śmierć jest najpewniej końcem jednostkowego istnienia, co jednak nie odbiera mu znaczenia, bo któż powiedział, że skończone jest gorsze od nieskończonego?

Wraz ze śmiercią człowieka umiera wielki świat, który stworzył. Umiera wielka opowieść jego życia, umiera wspaniałe narzędzie jego wyobraźni i wrażliwości. Lecz nie wszystko przemija. Pozostają dzieci, pamięć bliskich, dokonania, czasem niedokończone, czasem zwieńczone sukcesem. Podczas ceremonii pożegnania wraz z bliskimi i przyjaciółmi zmarłego przedstawiamy jego wspaniały świat, wciąż żywy w naszych sercach…   

 

5 Replies to “Ceremonia pożegnania”

  1. veritas

    Tak naprawdę w kwestii wiary i deklaracji, ateista czy nie, mamy tyle do gadania co bakteria, a właściwie jeszcze mniej…we wszechświecie jesteśmy i tak chyba od niej mniejsi i bez znaczenia…a na Ziemi bakteria pełni wiele ról, tych dobrych i tych złych dla wszystkiego co żywe…więc może bakterii zapytajmy czy w coś wierzy.

    • Jacek Tabisz

      Dlaczego niby nie ma sensu? Bo nie jest nieskończone? Skończone rzeczy mają sens i nie ma żadnych rzetelnych argumentów za tym, że są mniej sensowne od nieskończonych.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

EnglishUkraine
Używamy plików cookie do analizowania naszego ruchu, aby zrozumieć w jaki sposób użytkownik lub użytkowniczka korzystają ze strony internetowej, celem ulepszenia jej formy, dostępności, przejrzystości i treści. Czytaj więcej...
Ustawienia ciasteczek
OK
Polityka prywatności
Treść polityki
Cookie nameActive
Informacje o plikach "cookies" wykorzystywanych przez stronę Polskiego Stowarzyszenia Racjonalistów - psr.org.pl.
Pliki „cookies” to dane informatyczne (przeważnie pliki tekstowe), które są wysyłane przez serwer internetowy, a następnie przechowywane przez przeglądarkę internetową użytkownika lub użytkowniczki w celu ich ponownego odczytania w przyszłości. W celu m.in. zachowania wyglądu i funkcjonalności strony internetowej.„Cookies” mogą służyć również do tworzenia anonimowych statystyk, pozwalających zrozumieć w jaki sposób użytkownik lub użytkowniczka korzystają ze strony internetowej, celem ulepszenia jej formy, dostępności, przejrzystości i treści. Rozwiązanie to wyklucza możliwość personalnej identyfikacji danej osoby. W ściśle określonych przypadkach, pliki „cookie” służą również do prezentowania odbiorcy określonych reklam behawioralnych.

Polityka plików cookies

Pliki „cookies” zawierają z reguły nazwę strony z której pochodzą, unikalny numer oraz czas ich przechowywania na urządzeniu końcowym (komputer, tablet etc.).Przeglądarki internetowe lub inne oprogramowanie służące do przeglądania strony internetowej domyślnie dopuszcza zachowywanie plików „cookies” na urządzeniu końcowym. Możliwe jest automatyczne blokowanie obsługi tychże plików, bądź każdorazowe informowanie o ich przesłaniu. Szczegółowe informacje dostępne są w ustawieniach danego oprogramowania lub np. na stronie allaboutcookies.org. Należy natomiast podkreślić, że ograniczenie stosowania plików może negatywnie wpłynąć na niektóre funkcjonalności dostępne na stronie internetowej.
 
Zapisz ustawienia
Ustawienia ciasteczek